|
Oy pusulaları da basıldı. Seçime az kaldı. Ama halk ilgisiz. İlgisizliğin nedenini araştırdığımda halktan çıkan sesler sıralanıyor tek tek…
“ Neden mi?” diyor o sesler:
“Nedeni, yüzde on barajı kalkmamış… Aday belirleme yönteminde dünyanın en utanç verici yöntemini bütün siyasi partiler benimsemiş… Değişik öneriler, projeler yok. İşte bu nedenlerden dolayı seçimlerden fazla bir şey beklemediğimiz için, ilgi de göstermiyoruz. Geçmişte hiç değilse liderler bir araya gelir, halkın önünde tartışırdı” sözlerini ekleyerek de isteklerini belirtiyor halk.
Doğru.
Türkiye bunu 12 Eylül döneminde bile yaptı, hatırlarsanız. 1983 yılında ihtilalin ardından yeniden seçime gidildi. Üç parti seçime girdi.
Turgut Sunalp, Necdet Calp ve Turgut Özal bu partilerin liderleriydi.
O zaman tek kanallı ve siyah-beyaz televizyon vardı. 1983 seçimlerinde bu partilerin liderleri halkın önüne televizyonda çıktılar.
Yine hatırlayın, bu programda Turgut Özal halkın gözüne girmeyi başarmıştı. Hatta “Boğaz köprüsünü sattırtmam Allah sattırtmam” diyen Necdet Calp bile önemli ölçüde destek bulmuştu.
Gelelim 2007 Türkiyesi’ne…
Yüzlerce kanal var. Her gün bir yenisi ekleniyor. Bu da yetmedi, uydu üzerinden yayın yapan dijital platformlar var.
Ama 45 milyon seçmeni bulan ülkemiz, önemli bir seçime giderken ve üstelik böyle bir çağda, liderleri birlikte ekranda göremiyor.
Birisi Diyarbakır’dan…
Diğeri Tekirdağ’dan…
Öbürü Ordu’dan… meydanlardan konuşuyor.
Oysa dünyadaki bütün gelişmiş ülkelerde seçim, televizyonda başlayıp televizyonda bitiyor.
Bütün liderler oturup tartışacaklar;
Irak’ı…
Ekonomiyi…
İşsizliği…
Cumhurbaşkanlığı seçimini…
ÖSS’yi…
Mazot fiyatlarını…
Türkiye’nin önünü…
2010… 2015 yıllarını… Hepsi için mantıklı açıklamalar yapacaklar.
Halk gerekirse sabaha kadar oturup izleyecek ve kendi düşünceleri ile birleştirip puan verecek.
Belki de o ana kadar oy vermeyi düşündüğü liderin bir davranışı, gülüşü, tavrı onu soğutacak. Hiç oy vermeyi düşünmediği bir liderin bir sözü hoşuna gidecek.
Bizim ülkemizin televizyonlarında her şey tartışılır.
Hülya Avşar’ın selülitleri, Sibel Can’ın göbeği, Tamer Karadağ’ın sevgilileri konuşulup tartışılır.
Ama liderlerin hepsi beraber bir televizyon programına çıkıp ülke sorunlarını tartışmaz.
Bütün dünya seçimlerde medya ile iletişim kurma yolunda dev adımlar atarken, bizde geriliyor.
BİZ, NEDEN BUNLARIN GERİSİNDEYİZ?
Ülke sorunlarını çözmeyi, kapalı kapılar ardından ve her biri başka başka kanallardan, birbirine saldırmak, çamur atmak, karalamak gibi algılayanlar da gelsinler bir araya.
Demokrasiden anladıkları, meydanları doldurup nutuk atmak değilse eğer…
Demokrasiden anladıkları, olmayacak vaatleri işkembeden bol keseden atmak değilse eğer…
Gelsinler bir araya.
Bakalım birbirlerinin yüzüne bakabilecekler mi?
Bakalım sorunlar için proje üretebilecekler mi?
Biraz tanıyalım onları.
Veya tanıdığımızı sandıklarımızı dinleyelim.
Dinleyelim ki, 22 Temmuz’da karar vermek kolay olsun.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
