|
Bu sabah otobüs beklerken ayakkabı boyamak için boyacı sandalyesinde oturan dört boyacı arasında geçen ilginç bir siyasi tahlile tanık oldum.
Sokaktaki adamın ne düşündüğünü bilmek ve biraz da bilgilenmek açısından benim için hayli verimli geçen siyasi tahlil ve tartışmanın neticesi, aslında bu seçimlerde nelerin yaşanacağının yansımasıydı. Belki de bu yüzden dikkatle tanık oldum konuşmalara.
Yan yana sıralanmış, emeğinden başka satacak bir şeyi olmayan, sıradan insanlardı onlar. Diğerlerinden genç olanı, konuşmaları ile hem ortamı ateşliyor, hem de gıcık veriyordu arkadaşlarına.
-Aslanım benim, şu yakışıklılığa bak abi. (Cem Uzan’ın resmini gösteriyor)Yemin töreni yapılırken üstüne bir de smokin giydirirsek, benim diyen artistlere taş çıkartır valla. Hele bir de güneş gözlüğü takarsa, değme gitsin keyfine…
-Ulan oğlum, adamın yedi sülalesi kırmızı bültenle aranıyor. Hem de seni beni dolandırmaktan. Böyle bir adama smokin giydirsen ne yazar, giydirmesen ne yazar. Zaten dünyanın tüm insanlarına smokin giydirecek kumaşın parasını verdik adama. Senin gibiler değil mi ki, onlara smokin giydirirken bu işleri başımıza açanlar…
-Ne işi açmışız Beybaba?. Hem ben kurtlu da olsa hisseme düşeni alıyorum. Ya sen ne yapıyorsun? Anandan doğup oy kullanmaya başladığın günden itibaren tutturmuşsun benim hemşerim, benim hemşerim… Başka bir türkü bildiğin yok. Bu güne kadar senin hemşerin sana ne verdi? Bu köşede ben doğmadan önce ayakkabı boyuyordun, hala boyuyorsun…
-Allah Allah; adamı deli eder bu gardaş. Gerçi söylediklerinde haklılık payı da yok değil. Sırtında bir kat yatakla gelenlerin çoğu bizim gibilerin üstünden köşe oldular. Her seçimde caminin içi dururken mescit haramdır diye tercihimizi önce kendi hemşerimizden yana kullandık. Belki herkesten önce bize bir faydası dokunur diye. Fakat kimseden bir fayda göremedik. Bir keresinde işçi alınıyordu. Adı bende kalsın hemşerim olan ve oyumuzu verdiğim vekilin yanında soluğu aldım. Durumumu özetledikten sonra “Abi ne olursun, yap bana bir babalık, elimden tut” dedim. “Git be kardeşim işine, ben kendi yeğenlerimin işini bile yapamadım daha” dedi. Meğerse biz milletvekili yapmakla sadece hemşerimizi değil, bütün sülalesini kurtarmak zorundaymışız. Sonra köyünü, daha sonra yakın köyleri… Aksilik ya, sayın vekilimin köyü bir ucunda, benimki öteki uçta… Demek ki, bana sıra hiç gelmeyecekti ve öyle de oldu.
-Yaa ben sana demedim mi beybaba. Bırak bu hemşericilik ayaklarını, dalgana bak diye. Sen de benim yaptığım gibi yapsaydın şayet, bak lortlar gibi olurdun. Sen ise bu kafayla sürünmeye devam ediyorsun. Yazık valla acıyorum sana!.. 22 Temmuz’da seçim var. Ben senin yerinde olsam yine götürür oyumu hemşerime verirdim. Geçen sefer bir işini yapamadı ama eminim bu sefer, senden geçti ama çocuğuna iş başı yaptırır!..
-Git la başımdan sabah sabah. Allah’ın bana verdiği ceza mısın sen? Her sabah aynı lafları söyleyip duruyorsun.”
Nihayet, biraz sertleşmeye başlayan tahlil ve tartışmaya diğer ikisi son noktayı koydular.
-La yavrum, çene çalacağız diye bir saattir adamın ayakkabısı yerine çoraplarını boyayıp duruyorsunuz. Size ne elin vekil seçilip seçilmediğinden. TIRNAĞINIZ VARSA BAŞINIZI KAŞIYIN. Birbirinizi ne tırmalıyorsunuz? Onlar her seçimde gelir, aynı şeyleri konuşup, konuşup giderler. Hepimizin de sorumlu olduğunu hissedin ve oyunuzu şunun-bunun hatırına değil, vatan için şehit düşen şu yavruların hatırına düzgün kullanın. Sonra da adamın ayakkabısını, düzgün boyayın da işinizden de olmayın.
Sokakta son duyduğum buydu.
Sanırım, işler eskisi gibi kolay olmayacağı için birilerinin bayağı terlemesi gerekecek!..
Ellerindeki işi yüzlerine, gözlerine bulaştırmadan…
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
Köşe Yazıları 
= Fotoğraf Var
