|
Yıl 1996…
Ekim ayının 22. günü.
Çorum Kızılay Derneğinin Başkanlığını yaparken düzenlediğimiz kan bağışı kampanyasının ilk günü…
Yönetim kurulu, eş dost, kan bağışında bulunmaya gelenler ile oldukça kalabalığız.
Sağlık Bakanlığının Çorum Devlet Hastanesinden bir yetkilisi yanımıza geldi.
“Organlarınızı bağışlamak ister misiniz?” diye bir soru yöneltti.
Hiç kimsenin beklemediği bir soruydu ki; içi ürperenler, hemen oradan kaçarcasına uzaklaşanlar, yüz ifadesi değişenler belli oluyordu.
Neredeyse on bir sene önce sorulan bu soru elbetteki o zamanın şartlarına göre böyle tepki alacaktı.
Yetkilinin o soruyu bir daha sormasına bile izin vermeden;
“Evet! Ben bağışlamak istiyorum” dedim.
Hayatımda verdiğim kararların hiç birinden pişmanlık duymadığım için, oldukça kararlı ses tonuyla söyledim bu sözleri.
İlk sorduğunda tepki ile karşılaşan sağlık yetkilisi biraz rahatladı.
Hemen Sağlık Bakanlığına ait olan bir kart çıkardı.
Ön tarafında “Doku ve Organ Bağış Belgesi” yazıyordu.
Hemen altında da,
“ÖLÜMÜMDEN SONRA BİR BAŞKASININ YAŞAMASINA YARDIMCI OLMAK İSTİYORUM” cümlesi vardı.
İşte bunun üstüne söylenecek söz var mıydı?
Kartın arkasında,
“Ölümümden sonra, aşağıda işaretli organlarımı bir başkasının yaşamasına yardımcı olmak amacıyla bağışlıyorum”
Kalp, kalp kapağı, akciğer, böbrek, karaciğer, kornea, pankreas.
Bunların dışında ayrıca TAMAMINI yazan bir kutucuk daha bulunuyordu.
Hiç tereddütsüz “tamamını” yazan yeri işaretledim.
Benden sonra cesaret alan, o kalabalıktan iki arkadaş daha çıktı bağış yapmak için.
O günden bugüne çantamın içinde eksik etmediğim, hep yanımda taşıdığım bu kartı, dün gazetede okuduğum “organları ile beş kişiye hayat verdi” haberinden sonra çıkarıp tekrar elime aldım.
Bulunduğum ortamlarda sık sık dile getirdiğim ve hatta ellerinden tutup ORGAN BAĞIŞI için hastanelere götürdüğüm birkaç kişi de olmuştu.
İnsanın, öldükten sonra organları ile üç-beş kişiye hayat vermesi kadar güzel ve anlamlı ne olabilir ki?
Ne yazık ki ORGAN BAĞIŞI denilince on bir sene önce nasıl tepki alınıp kaçılıyorsa, bugünde değişen daha doğrusu ilerleme kaydedilen bir nokta yok.
Sırada bunca insan organ bağışını acı içinde ve umutla beklerken, bizlerde nedense bir duyarsızlık var.
Ekranlarda, bağış için sıra bekleyenleri seyrederken, “vah- vah daha da pek gençmiş” diye üzülüp “Aslında gidip hemen bağış yapmak lazım” sözlerini söyler ve geçeriz…
O karta bir sahip olabilseniz,
İnanın, cüzdanınızdaki paranın çokluğundan daha fazla size güven ve huzur verdiğini göreceksiniz.
Ben on bir yıldır bunu yaşıyorum.
Şimdi hiç vakit kaybetmeden giderseniz bir sağlık kuruluşuna, ORGAN BAĞIŞI yazılı kartınızı koyarsanız cüzdanınıza, sizden mutlusu olmayacaktır.
Sırada ORGAN BAĞIŞI bekleyen insan “KENDİNİZ” veya “ÇOK SEVDİĞİNİZ” de olabilir.
Bunları da düşünün.
O minik bağış kartı, “Hamili kart sahibi yakınımdır” yazılı kartvizitten çok daha fazla iş yapacaktır göreceksiniz.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
