|
Cumhurbaşkanlığına mutlaka bir dindarın bulunması ve çıkarılması iddiası, yapılabilecek iddiaların en çirkinidir.
Bu güne kadar Cumhurbaşkanlığı yüce makamını işgal eden sayın zatların hepsi, bize göre iyi birer mülüman idiler; ve yine bize göre, içlerinden büyük ekseriyeti, inançlarını yönetimde kullanmayacak kadar büyük insanlardı. İnanç, insanların kendilerine aittir. İnanç, vicdanlarda doğmuştur ve hep vicdanlarda kalacaktır. İnancı sokaklara sürüklenmiş insanlardan, inanç saygısı beklenemez. Bunlarla mücadele etmeye hakkımız vardır.
Sizi birazcık tarih bilgilerinize başvurmaya çağırıyorum. Bunu yaptığınız takdirde, demokrasinin doğduğu ve geliştiği ülkelerde, inançların yönetimlerde kullanılmadığını göreceksinizdir. Bu ülkeler laiktirler. Bu ülkelerde parlamenter demokratik rejim hakimdir.
Bir kısmında meşruti krallıklar var.
Çoğunluğunda, meclisler Cumhurbaşkanlarını seçiyorlar. Cumhurbaşkanı seçerken, müşkülatları da olmuyor. Onlarda partilerin ayak diremesi yerine, partilerin uyum hassaları gelişmiş. Seçtiklerinden memnun kalmayanlara da rastlanmıyor.
Yalnız Fransa’da yarı başkanlık sistemi var. Bundan da Fransızlar pek memnun görükmüyor.
Demokrasinin beşiği olan AB ülkelerinde parlamenter sistemden ve Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden şikayetçi olup anayasa mahkemelerine gidenler olmadığı halde; demokraside en az deneyimi ve de en az iyi niyeti olan bizim memleketimizdeki bu şikayetler niçindir? Biz, 10 kez Cumhurbaşkanı seçmiş ve seksen küsur seneyi böyle geçirmişiz. Değişen nedir Türkiye’de ki, herkes başından büyük düşüncelerin peşinden sürükleniyor?
Osmanlı devletinde Osmanoğlu ailesi sistemin başında idi. Bazan bazan, Osmanoğlu olacağına, Çandaroğlu niçin oluvermiyor; Devleti Ali Mithat’i oluverirse ne değişir diyenler oldu. Bunlar hep kafayı verdiler. Biz de kafa verme usulü yok artık; ama, bir sistemi değiştirmek isterken, bunun getirip götüreceklerini hesap etmek gerekmez mi? Kafa vermek yok artık ama, başarılı olmayınca bazı şeylerden uzaklaştırılmak imkanları da hep olmuştur.
Bizim, Başkanlık sistemi üzerinde hiç bir deneyimimiz yoktur. Bizim, Başkanlık sisteminin bulunduğu ABD üzerinde bilgi sahibi insanımız da çok yoktur. ABD dışında, başkanlık sistemini kabul eden başka ülke de yoktur. O zaman, uzaklara heveslenecek yerde, daha yakınlarımızda bulunan Avrupa ülkeleriyle ilişkili olmamız gerekmez mi? Bu Avrupa ülkelerinin mutlu yaşamalarını da her gün görüyoruz. Türkiye’de artık eski gelinlerimiz bile yok ki, onlarda eski gelinlik hevesleri aramaya kalkanımız bulunsun!
Ayak üzeri, yani gider ayak, Anayasa değişikliğine gidiliyor.
Düşünülen şuydu: Seçimlerde iki sandık usulü tatbik edilecek. Oy belirleme odasına giren insanlarımız, hem Cumhurbaşkanı adayını ve hem de Milletvekilleri adaylarını tesbit edip sandığa atacaklar. Akşam geç vakitte olsa, en azından Cumhurbaşkanı seçiminin neticesini öğrenmiş olacağız. Sonra da, milletvekillerinin kazananlarını beklemeye devam edeceğiz. Hayal etmek kolay da, bizim halkımızın bunları gerçekleştirmesi kolay gözükmüyor.
Farzedelim ki, bizim halk bunları benimsedi ve oy vermede büyük müşkülatlarla karşılaşmadı. Bizim halkın nasıl bir Cumhurbaşkanı adayına oy vereceğini düşünür müsünüz? Benim deneyimime inanırsanız, bizim halkımız, bilhassa Cumhurbaşkanı seçiminde, kendisine yakın olana oy verecektir. Böylece, hiç te sizi memnun etmeyen bir Cumhurbaşkanı karşınıza çıkabilir. Bu takdirde, yine Anayasa değiştirerek yeni bir usul arama yoluna mı gideceksiniz? Her zaman bu imkanı bulmayabilirsiniz de.
Türkiye, henüz mütecanis bir millet olmuş değildir. Milletin ortak adını bile benimsemiş gözükmüyor. Bizim memlekette, gerekli değilken, Cumhurbaşkanı seçimi işini pek te karıştırmamak gerekiyor. Bilmediğiniz konularda fazla ilgili davranmanız, tehlikeler getirebilir; bu sistemi getiren de, getirdiği sistemin altında ezilebilir...
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
