|
Bindik bir alamete, kıyamete doğru seyir halindeyiz.
Toplumsal olarak büyük bir çoğunluğu kapsayacak, bu günkü ahvalimizi ortaya koyacak iki kelimenin altını çizebiliriz.
Birincisi; seyir…
İkincisi; seyirci…
Seyirci, bir işi gören izleyen kimsedir. Yani izleyicidir.
Biraz televizyondan bahsedelim. Bizi karşısına çeken o büyülü camdan. Seyirci rolünü bize yüklediğinden beri toplumun seyrini değiştiren o kara kutudan.
Türkiye’de 1968 yılında başlayan test yayınından sonra bugüne kadar uzanan süreçte televizyon seyircisinde kimyasal bir değişme oldu.
Seyirci olan bizler, televizyondan gördüklerimizi, ondan duyduklarımızı, onun yaptıklarını yapmaya başladık. Seyircilik bir meslek haline geldi. Herkese hitap eden programlar hazırlandı, herkesin ayrı ayrı programı oldu.
Kadının, erkeğin, yaşlının, gencin, çocuğun…
Seyrettiğimiz programa göre programlandık.
Seyrettikçe kabul ettik…Kabul ettikçe hayatımız değişti…
Ne yapıyoruz?
Geçiyoruz karşısına, üstüne en şık örtüler koyup en nadide biblolarla süsleyerek güzel görünmesine özen gösterdiğimiz televizyonumuzun, güzel şeyler göstermesine özen göstermeden…
Öylece olup biteni seyredip, izliyoruz…
BİZİ İZLEMEYE DEVAM EDİN…
AZZZ SONRA…
Ve bizi karşısına çağıran bu kutudan binlerce mesajı alarak, bir bağımlı gibi izliyoruz.
Benim çocukluğumda televizyon olmadığı dönemlerde aile birbiriyle sohbet ederdi. Misafirliğe gidildiğinde sohbet, muhabbet gırla giderdi. Şimdi birbirlerine misafirliğe bile gitmekten kaçıyor insanlar.
Neden?
Gittiğimiz yerde istediğimiz televizyon kanalını, istediğimiz diziyi izleyemeyeceğiz diye…
“Boş ver eşi dostu, akrabayı! Evinde otur, aç televizyonunu seyret. Hatta bir de kumanda kavgası yap. Senin istediğini değil benim istediğimi seyredeceğiz diye…”
O da mı yetmedi?
İkinci bir televizyonu al. Sen başka odada izle, ailenin fertleri başka bir odada…Sonra uzaklaşın birbirinizden, eşinizden, kardeşinizden, çoluğunuzdan, çocuğunuzdan…
Yaklaşın televizyona, yaklaşın.
Onsuz olmaz çünkü, seyredin…seyredin…
Her şeyi bir filme benzetip, seyrediyoruz. Seyirci kalıyoruz her şeye…
Görevimiz belirlenmiş çünkü, biz seyirciyiz.
Denileni yapan, sunulanı kabul eden, yüklenen programlara uyan seyircileriz biz.
Vardı ya hani çocukken okuduğumuz çizgi romanlar ve onların kötü kalpli kahramanları. Dünyayı ele geçirmeye çalışan kötü kalpli birileri. Bir makine icat edip dünyaya hükmetmek isteyen, çirkin suratlı, sinir bozucu gülüşü olan o adama benzetiyorum ben televizyonu.
Sanırım dünyayı ele geçirmek için icat edilen ve kötü niyetlerin eline geçince bir felakete neden olacak, arkadaşlıkları, komşulukları, akrabalıkları bitirecek cihaz çookkktan icat olmuş bile.
Biz de bu dünyayı ele geçirmek isteyenleri seyredip duruyoruz.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
