|
Kadir…
Recep…
Bülent… ve binlercesi…
Onlar tam 26 yıldır sürdürülen terörle mücadelede binlerde askerden sadece üçü.
Ve onları toprağa verdikten sonra geride kalanların hazin öyküsü.
Şehit cenazelerinin ardından göz yaşları içinde yürüyen anneler, babalar, eşler ve kucaklarda kalan çocuklar. Cenaze törenleri bitip el ayak çekilince ne olur? Onlar için hayat nasıl devam edecektir. Veya yaşadıklarını sandığımız bu insanlar, evlatları ve eşleri ile birlikte canlı canlı mezara mı girmişlerdir?
Bitecek mi peki?
Elbette hepimiz canı gönülden bunu istemekteyiz. Ama öyle bir çağın ve öyle bir çarkın içindeyiz ki, para denen materyal herkesin hayat bakış açısını değiştirmiş durumda. Güç için, para için insanların yapamayacağı şey kalmamış durumdalar..
İnsanlar, “bu saatten sonra azalsa bile, hiçbir zaman bitecek gibi görünmüyor” gibi bir düşüncenin karamsarlığı içindeler.
Ama şehit aileleri o kadar kararlıdır ki yaşanan bu anı, cenaze töreninde kulaktan kulağa anlatılır;
“komutan dağda teröristle çatışan bir askerine matarasını verir ve o asker şehit olur. Şehit askerin ailesi matarayı tekrar komutana geri verir. Ama komutan almak istemez. Şehidin babası ısrarla, ‘al evlat, bu iş devam edecek. Devam ettiği müddetçe sen daha çok can suyu vereceksin’ der.
Vatan sağ olsun derken dudakları, verdiği hep ince mesajdır aslında.
Türkiye son 22 yılını doğu ve güney doğudaki iç savaşla geçirdi. 1984 yılında terör Şemdinli ve Eruh saldırısı ile başladı. Ve bu güne kadar yaklaşık otuz bine yakın insan hayatını kaybetti.
22 yıldır her gün Anadolu’nun dört bir yanından cenazeler kalkarken, korku yüzünden insanlar köylerini, topraklarını terk ederken, görülen manzara yürek yakıcı.
İnsanları öldürmüş olmayı sevinç ve başarı sayan duygu nasıl bir duygudur?
Kendilerini yaşadıkları sosyal durumdan, kültürel açıdan, parasal açıdan yetersiz bulanlar, bu tür tuzaklara düşmektedir. Ve kendi kanından olan insanlara haince silah çekerek iyice köpekleşmektedirler. Ağalarının dediklerini yapmak için robotlaşmışlardır.
Ne demişler;
“ağasının avlu köpeği olan adamdan acıma beklenmez”
İyi ama kim bu ağalar?
Nerde yaşarlar?
Neyle geçinir, ne yer ne içerler?
Masum insanların üzerine saldıkları acımasız kan içici katillerinin neyle geçindiklerini, nerde yaşadıklarını, ne yeyip ne içtiklerini hatta kimin himayesinde! olduğunu biliyoruz da ağalar nerde, orası meçhul!
Eskiden olduğu gibi fısıltı halinde konuşmuyor artık yüreği evlat ve memleket aşkı ile tutuşanlar.
Etrafta yaşanan her şeyin farkındalar.
Elbet günü geldiğinde içlerinde biriken her şeyi haykıracaklar…
Her Gününüz Güzel Olsun..
|
Köşe Yazıları 
= Fotoğraf Var
