|
İster genç, isterse yaşlı olsun, ölümün insanlara yakıştığı söylenemez. Ölüm, yokluk demektir. Bunu durdurmak mümkün olmadığına göre, insanlar ve bütün canlılar ölümü hoşgörmek zorundadırlar.
Rahmetli Ali Dinçer, ailesi yanında olduğundan çok, toplumumuzda büyük acı yaratmıştır. İyi yetişmiş olan Ali Dinçer, olgun politikacılığı yanında, Rumeli tavır ve hareketleri de kendisine bazı tatlılıklar kazandırmıştı. Ali Dinçer’le konuşmak ve hele sorunları tartışmaktan zevk alınırdı.
Ben, rahmetli Ali Dinçer’i çoktan beri tanırım. Sayın eşlerini Çorum’da, ben de sizler gibi tanıdım. Biliyorsunuz, kendisi gibi eşi de Bulgaristanlı idi ve büyük bir sanatkardı. Hep birlikte, Çorum’da bize bahşettiği konserini zevkle izlemiştik. Hanımefendi, rahmetli Ali Dinçer’den daha da esprili idi.
Çorum’a gelmelerinden daha önceleri, CHP içinde de densiz hareketler oluyordu. Bu nasıl iş, dememelisiniz; bütün densizlikler öbür partilerde olacak değildir. Zaman zaman CHP’liler de bu hareketlere teşebbüs ederler. Şu yaşadığımız günlerin getiricisi olan AKP’ye CHP’liler oy vermişlerdir. Bu oy verişi densizlik dışında bir şeyle izah etmek isteyen bulunur mu?
Hizipler, Erdal İnönü’nün fikir grupları dediği sınırı geçmişler, birbirine durmuşlardı. Ankara’da bulunanlar, taşradaki örgütün başındakilerle konuşmuyorlar; kendi ayarladıkları partililerle temas kuruyorlardı. Mesela, Çorum’dan geçen hizip başı, şehrin bir yerinde avenesiyle yemek yiyip sıvışıyordu. Sebebini soran olunca da, “Bir arkadaş grubunun bir lokantada birlikte yemek yeme hakkı yok mudur?” diyorlardı.
Ben de bir densizlik ettim idi. İl Başkanı olarak Ankara’da Genel Merkez’de, büyükçe bir kitlenin önünde bunu eleştirdim ve bundan sonra, il örgütünü haberli yapmadan geçecek genel merkez temsilcisi olursa, onun ipliğini pazara çıkaracağımı pervasız söylemiştim. Kimse bu sınırı bir daha aşmadı. Gelenden ve de gidenden haberimiz oldu idi.
İşte bu anlarda, sayın eşinin Çorum’da konser verdiği anlarda, Ali Dinçer de birlikte gelmiş ve kendisi İl Başkanlığı’na gelerek beni aramıştı. Gittim. İlk söz olarak direktifime uyduğunu söylemişti. Ben de, hareketinin kendisine yakışmış olduğunu söylemiştim. Tarizlerimiz böylece sona ermişti. Sonra, eşi çalışmalarına devam ettiğinden, ikimiz bizim eve gelmiştik.
Ali Dinçer çok kilolu idi. Öğle yemekleri yemediğini söyledi. Karpuza istek gösterdi. Bir karpuz kesip dolaba koydum ama, sonra lafa dalmış olacağımızdan, ikimiz de karpuzu unuttuk. Kesilmiş karpuz yenmemişti.
Bahçemi gezdirdikten sonra, Çinici’nin “taht” olarak vasıflandırdığı terasa oturmak için geçtik. Ali Dinçer, plastik maddeden yapılmış olan beyaz koltuklardan birinin üzerine kendisini koymasıyla birlikte, koltuk tamamen ezildi ve Dinçer rahmetli, şöyle yavaşça yere yığılıverdi. Endişelendim ama, bir şey olmamıştı.
Bana hitabı biraz sertçe oldu. “Bu koltukların sağlamını bulamadın mı?” dedi. Koltuğun sağlamını ben nasıl bilebilirim. Herkes oturuyordu ve kimsenin altında bizim koltuklardan kırılan olmamıştı. Yine de, evime misafir olduğu için, bu kadar kilo taşımak zorunda mısın” diyemedim.
Uzun oturduk. Koltuklardan kendine göre sağlamını kendisi seçti. Ben dikkat etmedim değil, otururken daha dikkatli oturmaya da itina göstermişti.
Türkiye’ye olmasa bile, Çorum’a düzeni tamamladıktan sonra, hiç bir şey yemeden Kültür Salonu’na gitmiş idik. Sayın eşlerini orada tanıdım. Beni hanımefendiye tanıtırken, iltifatlarını da esirgemedi.
Konseri büyük bir Çorumlu aydın kitle takip etmişti. İyi bir gece geçirmiştik. Hanımefendi, konserinden önce yemek yemezlermiş. Gece yarısından sonra nerede ne bulduklarını bilmiyorum. Eşi ile birlikte ayrıldılar idi.
İşte aklımızda bunlar kaldı. Kendi gibi kafası da okkalı olan Dinçer, birikimini ülkesine tam vermeden aramızdan ayrıldı. Allah rahmetler eylesin!
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
