|
Eğitim sendikaları son günlerde ek ders ücretlerinin hükümet tarafından ellerinden alındığını haykırıp, alanlara çıkacaklarını, konuyu yargıya götürüp, haklarını alacaklarını yineleyip duruyorlar. Güzel, haklarını arasınlar tabi. Ancak önceliklerini de açıklasınlar bu arada. İzmir’den yola çıkıp Aksaray yakınlarında trafik kazasında ölen onca öğrencinin üzerine de basarak çıkmasınlar alanlara.
Kazadan bu tarafa hiçbir sendikanın konuya ilişkin en küçük bir açıklamasını duymadım. Baştan sona yanlışlarla dolu bir kazanın sorumluları arasında eğitimciler de var çünkü. Okul müdürünün görevden alındığını ya da her kimse artık kendisine sorumluluk yüklendiğini de duymadım. Milli Eğitim Bakanı olan pek zat-ı muhterem kazanın hemen ardından mikrofonlara Cumhuriyet mitingine ilişkin herzelerini sıralayıp kuzucukların ölümünü doğal karşılarken bile sendikalar hala “Ek ders ücretime dokunanı yakarım” demekle meşguldü.
“Üç ay yazın yatıyorlar, 15 gün kışın yatıyorlar, yıl boyu cumartesi-pazarları zaten yatıyorlar, bir de utanmadan maaşımız yetmiyor diyorlar” türünden basitliklere katılmıyorum. Bu lafları edenlerle bir değilim. Ancak, çocuklarımızı emanet ettiğimiz öğretmenlerin ek ders ücretinin yanısıra kazayla da ilgili konuşmalarını, tespit yapmalarını beklerdim.
Yeni eğitim sisteminde okulların belirli alanlarda “sosyal faaliyetlerde bulunmaları” zorunlu tutuluyor. Bu zorlamanın getirisi ise Türkiye’deki binlerce okulun “tarihi ve kültürel değerleri yerinde görmeleri ve öğrenmeleri” bahanesiyle yollara düşürülmesi oldu. Amaç öğrencilerin daha iyi eğitimlerinden çok yerel ekonomiyi canlandırmak. Binlerce okulun en azından komşu kentlere otobüslerle taşınmasının maliyetini ve harcanacak parayı bir düşünün. Öğrencilerin iyi eğitim almaları hikaye. Sanki Milli Eğitim Bakanlığı değil Maliye Bakanlığı mübarek kurum. Kazanın ardından tüm okul gezilerinin durdurulması kararı niye alındı sanıyorsunuz. Türkiye gibi her yıl Mecitözü nüfusunun yollarda can verdiği bir ülkede geleceğimiz dediğimiz kuzucukları resmen ölüme gönderiyoruz ve sendikalardan tek bir ses yok. Hükümetten zaten umudum yok. Sanki başka memleketin bebeleri öldü kazada. Efendiler hala cumbaba bizden olacak derdinde.
Doluyum… Hem de çok doluyum. Şu sıra kimse bana ek ders ücreti ya da yönetici atama yönetmeliği falan demesin. Diyenler arada hiç olmazsa asıl görevlerini, yani kuzucukların kendilerine emanet edildiğini de hatırlayıp kılını kımıldatsın.
|
Köşe Yazıları 
= Fotoğraf Var
