|
Cennetin Krallığı filminde bir sahne var; bulunduğu her ortamda kendisini vazgeçilmez sananlara uygun...
Filmin ana konusu, insan oğlu ve doyumsuz istekleri!..
Bahse konu filmin ana temasından hareketle, istediğimiz yöne çekebiliriz insanoğlunun egosunu…
Çünkü, hayatın her alanında vardır BEN MERKEZCİLİK…
Hele de bir sahnesi var ki bu filmin, otuz kere seyrettim hala hiç görmemiş gibi aynı heyecanı hissederek pür dikkat izlemeye devam ediyorum…
Selahaddin Eyyubi Kudüs’ü kuşatmıştır…
Elindeki bütün imkanları kullanarak nihayet surlarda gedikler açmayı başarmıştır.
Ordularının başında açılan gediklerden içeri girmeye çalışırken, Kudüs kralı da yine ordularının başında ona karşı direnmektedir. Herkes düştüğü can derdinin telaşı ile bir birinin gırtlağına sarılmıştır..
Nihayet, anlaşma sağlanacak ortam oluştuktan sonra, meydana hazırlanan tentenin altında bir araya gelen iki kral, şehrin nasıl teslim edileceği konusunu görüşürler. Anlaşmanın sonunda, Hıristiyanların kralı döner ve Selahattin Eyyubi’ye şöyle bir soru sorar;
-Sence Kudüs’ün değeri nedir?
-HİÇ BİR ŞEY…
Biraz yürüdükten sonra geri döner ve iki eli ile kendisini işaret ederek “ AMA HER ŞEY BENİM” der..
Tarihte iki kral arasında böyle bir konuşma geçmiş midir bilemem. Ama bildiğim bir şey varsa, o da bu filmin yönetmeninin insan egosunun sonuçlarının doğurabileceklerini savaş sahneleri ile birlikte ne kadar güzel anlattığıdır.…
“Ben varsam var, yoksam yok!”
Bırakın koca koca devletleri, kendinize ait iş yerlerinizde bile durum aynıdır…
İşin içerisinde insan egosu varsa her şey farklıdır.
Vatandaş bir işletme kurmuştur sermayesi ayyuka çıkan... Bir müddet yanında çalıştırdığı işçisi az zaman sonra söylenmeye başlar,
“ Ben olmasam bu işletme bir gün olsun çalışmaz”
Veya hasbelkader bulunduğu ortamda bir iki iş bitirmiştir, başlar kendi kendine söylenmeye; “Ben olmasaydım bu işler bitmezdi” diye…
Ama maalesef gerçek onların düşündüğü gibi tecelli etmiyor hiçbir zaman. Benim söylediklerime inanmak istemeyen veya hala o türlü düşünen kim varsa, ayda bir kez kendisine ulaşım açısından en yakın mezarlığa gidip bir bakması kafidir.
Maalesef orda onlardan o kadar çok var ki!..
Hatta mezarlığa bile gitmeye gerek yok.
Altından türlü ayak oyunları ile hak etmediği halde oturmayı başardığı koltuğu alınmış bir zevat varsa yakınınızda veya “ben olmasam bu işletme durur” diye düşünüp de iki gün sonra kapının önüne konulduğunu gördüğünüz birileri varsa sağda solda, tıpkı onun silueti de mezarlıkta yatan vazgeçilmezler gibi olacağından, sadece onu seyretmeniz bile yeterlidir…
Çünkü beyni gibi sıfatı da ÖLÜ sıfatıdır!
Yaşamın her alanında vardır onlardan.
En çok ta siyasi arenada!.
Bazen en tepede, bazen de en çukurda. Fakat biz biliriz ki o türlü mahlukatlar, kendilerini en tepede hissettiklerinde bile bulundukları rakım, yalnızca çukurun tepesidir.
Tanıyanlar, sadece acırlar onlara!..
İnsan olarak üzülürler. Fakat öylesine hırs bürümüştür ki gözlerini o zavallıların, hala içine düştükleri durumun vahametini algılayamadıkları gibi (ki, o zeka hiç yoktu zaten) hak etmedikleri halde kendilerine verilen ve bir müddet taşımak zorunda kaldıkları saygıya değer unvanların bile ne anlam ifade ettiğini bilemezler.
Varsa yoksa tüm dertleri ve özlemleri, kendilerine göre “olmazsa olmaz” addettikleri eski günlere geri dönebilmek!
Heyhat!
Artık ne mümkün?
Dünya onların bıraktığı gibi değil şu anda.
İş yerleri ve partiler de…
Aksine eskiye oranla onların olduğu günlerden daha iyi her şey…
İnsanlar, onların varlığında yapamadıkları yenileşmeyi ve gelişmeyi gösteriyorlar cümle aleme..
Geriye onlar için sadece tek bir şey kaldı bence…
İnsafa gelenlerin ısmarladıkları kuş sütü noksan sofralarda eski günleri YAD etmek!..
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
