|
Dünkü gazetelerde, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt’ın, (Savunma Sanayisi İcra Komitesi Toplantısında) Başbakan Erdoğan’a, “Sayın Cumhurbaşkanım...” diye seslendiğini okuyunca, çok güldüm.
Gazeteler, “Genelkurmay Başkanının dili sürçtü” diyor.
Bu bir dil sürçmesi değil. Sayın Erdoğan’ı o yüce makama yakıştırma güdüsü müdüsü, hiç hiç değil.
Bu bilinçsizce dışavurum, günlerdir, aylardır Sayın Başbakan ve taifesinin (adaylığını açıklamayarak) yaptığı soğuk savaşın sonucu. Bir başka anlatımla; bu, (bilinçli olarak yaratılan) soğuk savaşın amacına ulaştığının en güzel kanıtı.
Bu öyle bir soğuk savaş ki; tüm ülke insanının, tüm duyuları bu seçime kilitlendi.
Cumhurbaşkanı kim olacak? Tayyip Erdoğan, Cumhurbaşkanı olursa, ne olacak?
Debelenmenin, çığrınmanın hiç gereği yok. Sayın Erdoğan, bağırta bağırta Cumhurbaşkanı olacak.
Kaldı ki, O olmasa ne yazar?
Neticede tüm ulusun istediği biri değil; yüzde 25 oyla ülkeye hükmeden Sayın Erdoğan’ın işaret ettiği biri olacak.
Çünkü engin (!) demokrasi anlayışımız bunu gerektiriyor.
Yani?
Yani, ha Tayyip’in aslı, ha sureti... Birileri, Cumhuriyet Tarihimizin son kalesi Çankaya’yı da ele geçirecek.
Ele geçirecek ya da geçirecekler de ne olacak; ona sonraki günlerde değiniriz...
Bugün anlatmak istediğim konu başka.
Biz dönelim Genelkurmay Başkanı Sayın Büyükanıt’ın, korktuğu şeyin başına gelip; Sayın Başbakana, “Sayın Cumhurbaşkanım!...” diye seslenmesinin bana anımsattıklarına.
* * *
Bir konuyu kafaya takmaya görün. Günümüz insanının; taşırmadan, dışa vurmadan bir şeye yoğunlaşması çok zordur.
Bir tarihte, yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen bir ailenin oğulları askere gitti.
Anne de oğluna bir başka düşkün. Varsa yoksa oğlu; oğluyla yatıp, oğluyla kalkıyor.
Her akşam, dost meclislerinde, askerimizin adının geçtiği türküleri söyleyip, Asker Anasına gözyaşı döktürüp, geyik yapıyoruz.
Sayılı günler çabuk geçer derler; bir gün bizim asker izinli olarak çıktı geldi. Gelirken, Bölük Komutanı Kürşat Yüzbaşı’sını da davet etmiş, o da geldi.
Asker anası, mutluluktan uçuyor. Evde yemekler yapılıyor, konuklar davet ediliyor. Mutluluk şarkıları, türküleri söyleniyor.
Bu arada askerimiz de el üstünde. Her akşam birlikteyiz.
Yalnız bir sıkıntımız var. O sıkıntımız da bizim Asker Anasının, oğlunun komutanının adını yabancılaması.
“Bu nasıl bir ad böyle... Kürtaj der gibi... Aklım dönse dilim; dilim dönse, aklım dönmüyor... Boş bulunup, elin adamına ‘Kürtaj Bey oğlum’ diye sesleneceğim diye ödüm kopuyor...” deyip, duruyor.
Biz de; “...Aman ha ” diyoruz. “Sakın ha!... Bir çuval inciri berbat edersin... Sen de adıyla seslenme... ‘Komutan Bey oğlum’ de, geçiştir...” diye uyarıp, duruyoruz.
Ama Komutan, gördüğü ilgiden ve izzeti ikramdan o kadar mutlu ki; bizim Asker Anasına, “Bana lütfen Kürşat deyin...” deyip, duruyor.
Derken, bir gün korktuğumuz başımıza geldi.
İçkiyle arası hiç hoş olmayan bizim Asker Anası, içtiği iki yudum şarabın da etkisiyle; Komutan’a, “ Kürtaj Bey oğlum!...” deyiverdi.
Bir anda masada buz gibi hava esti.... Şarkılar, türküler sustu. Tabak, çatal, bıçak sesler durdu. Masa, sinek uçsa duyulacak ortama girdi.
Bizim Asker Anasında bir telaş, bir telaş... Komutan’dan kendince özür dilemeye çalışıyor ama ayırdına varmadan da adama hâlâ “Kürtaj” diyor. “...Dilim sürçtü Kürtaj Bey oğlum, vallaha dilim sürçtü...” diye debeleniyor.
O an masada bulunan herkes koptu. Herkes hayatında hiç gülmediği oktavdan gülmeye başladı. Kimse kendini frenleyemiyor. Gülmekten yerde debelenen bile var.
...........
Ne çok gülmüştük o gün. Aklımıza geldikçe de hâlâ güleriz.
Sayın Büyükanıt’ın dil sürçmesini, gazetelerde okuyunca da acı acı güldüm.
Allah kimseyi böyle zor durumda bırakmasın.
Ve de Allah kimseyi gülmeden ayırmasın.
03 Nisan 2007 Salı
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
