|
Siyasetçi kararlarıyla, kararlarının isabetiyle (daha çok isabetsizliği ile) konuşur… konuşur… ya da konuşturulur.
Siyasetçinin fazladan kelime üretmesine, laf cambazlığı yapmasına da gerek yoktur.
Konuşmasında tasarruflu davranmak zorundadır.
Çünkü onun lüzumsuz olarak sarf ettiği her kelime onu istemediği bir bölgeye çeker götürür, farkında bile olmadan. O yüzden konuşmalarına özen göstermek kendi lehine olacaktır. Siyasetçiyi zorda bırakan belki de, çok güzel konuştuğunu sanıp çok uzun konuşmasıdır. Kullandığı kelime değil de sanki eylemmiş gibi vurgulayarak, savaşa gider gibi “Allah Allah” nidaları ile konuşan da çoktur.
Kuru gürültülere pabuç bırakıp bırakmadıkları da bu konuşmalarından sonra ortaya çıkacaktır zaten.
Siyasi eylemi kendi hatipliğine güvenerek “konuşmak… konuşmak” olarak düşünen genel başkanlar yok mu?
Konuşurken dili sürçüp “kekliği düz ovada avlamaya” kalkan genel başkanları görmedik mi?…
Bu genel başkanların “umutsuz çabalarını” alkışlamamız mümkün değil tabii…
Geçmişte bu dünyada yaşamıyorlar mıydı sanki?..
Geçmişte çözemedikleri problemi şimdi çözeceklermiş gibi tavır takınmaları ne kadar inandırıcı?
Oysa hakikatler ve hayatın cilveleri hep aynı.
Şu günlerde yapılan konuşmaların çoğunu “yangına körükle gitmek” olarak görüyoruz.
Ülke gerçeklerini bir kenara bırakarak, iktidar partisiyle ortak buluşma noktalarını aramaya çalışmadan eleştirmek, eleştirmek…Vatandaşın gözüne daha ılımlı, daha sevimli görünmek varken düşmanlıkları artırmak, devleti yönetmeye talip olanlara ne kadar yakışır?
Bunlar geçmişte kalması gereken politika üslupları.
Ortak aklı ve uzlaşma bilincini temsil ederek geleceğe ilişkin doğru çözümler üzerinde tartışma açtıklarında, bütün benliğimizle kendilerini dinlemeye, anlamaya hazırız.
Sorunların çözümünü çıkmaz ayın son çarşambasına erteleyip sadece laf yapıldığında ise, kimse kusura bakmasın, herkesin kulakları tıkalı artık.
Söylenene değil, icraata bakmayı öğrendi bu millet.
Dipsiz kuyularda kaybolacak sözlerin anlamı kalmadı.
Siyasi arena, söylenenlerin uçup gittiği boş bir alan da olmamalı.
Bu ülkenin seçmeni ise, ilkel kabilelerden gelmiyor.
Vasiye muhtaç, değerlendirme özürlü, garip yaratık değil…
Boş konuşmaları ayıracak kadar demokrasi deneyimine ve olgunluğuna erişti.
Artık davul siyasilerin boynunda, tokmak vatandaşın elinde olacak.
Öyle olmalı.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
