|
Politikacılar vatanseverlik üzerine vurgularla başlarlar konuşmalarına…
Çoğu zaman da gereksiz vurgular kullanırlar, halka şerbet vermek için. Bu onların pazarlamada ve insan psikolojisinde ne kadar başarılı olduklarının ispatıdır kendilerine göre.
Ülkenin geleceğini halktan aldığı büyük destekle tayin etmekle görevlendirilmişlerdir ya…
Bu yüzden il il, kasaba kasaba gezerken o yörelerin özelliklerine göre çalışıp hazırlanırlar.
O bölgede Alevi vatandaşımız çoksa, “Cem evleri” yaptırma sözleri verilir..
Tarımla uğraşılıyorsa, “çiftçiye kredi müjdeleri” verilir… sanki o kredileri çiftçiler öderken anaları ağlamayacakmış gibi…
Hayvancılık geçim kaynakları ise, yem parasını düşürdüklerini söylerler…
Arada bir,
“Sevgili Rizeliler” diye seslenirken, Trabzon’da olduğunu unutan…
“Bu deniz hepimizin, temizliği de hepimizin sorumluluğunda” derken, o bölgede olmayan bir denizden bahsettiğinin farkında olmayan…
“ Bu hizmetleriniz karşısında söz verdiğim gibi sizi il yapacağım” derken, zaten bir ilde konuştuğunu unutan…
Dersine çok çalışmış ama arada karıştıran siyasetçiler de gördük.
Kimseye neyi söyleyip neyi söylemeyeceği konusuna karışacak değiliz elbette.
Küçücük ayrıntılarla çizdikleri büyük resimleri ortaya koyarken “vatandaş nasıl olsa elimin altında” şeklindeki kafa yapıları rahat konuşmalarına vesile oluyordur belki de.
Bir ezber dünyasında siyaset yapıp gidiyorlar işte, kelimeleri süsleyerek, önemli yerlerinde vurgulayarak… ( ki burada kesin alkışlamak gerekiyor)
Ülkemizde uzunca bir süredir yapılan bu siyasi söylemlerin, bu konuşmaların hep birbirinden alıntı olduğunu söylememe gerek var mı? Dikkatli her insan bunu bilecektir çünkü.
İnsanlar dinlerken, duyacakları şeyleri artık öncesinden tahmin edebiliyorlar.
Müneccim olduklarından değil…
İyi takip ettiklerinden…
Artık asiti kaçmış bu boş anlatımların halkın dimağında da bir şey bırakmayacağını eski ve kendini” kurt politikacı” sananların da bilmesi gerekmez mi?
Bu tür siyaset yapma tarzının artık modası geçti.
İkide bir döner masaya aynı lafları yatırmayı “seçilme garantisi” olarak görmeleri onlara mesafe kat ettirmeyecek.
Siyaset meydanı ve hodri meydan programlarında söylenen;
“Benim babam yok mu abi?
Yaşamak benim de hakkım değil mi abi?
Bir ekmek parası için her işi yaparım abla
Biz hep ezilmeye mahkum muyuz.?”
Gibi Emrah vari konuşmalar ve acımtrak hayat hikayelerini de çok dinledik.
Bizler demek ki bu “ACILARIN ÇOCUKLARI”na oy vermekle hep sevap kazanmışız.
Ve büyüklerimiz nedense çocukken ya simit satarak ya da boyacılık yaparak bu günlere gelmişler!
Eeeee…
Diğer simitçi ve boyacıların ne günahı var?
Ya da onlar geleceğin aday adayları mı?
Hiç sanmam!
Simidin “KAÇI KAÇ PARA Kİ..?”
Dört tanesi bir milyona ( pardon bir liraya) simit satarak, ayakkabı boyayarak büyümek, kar suyu karışmadan olmaz.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
