Bizim halk, yabancılarla pek kavga etmez; ama, her düşüncemiz de doğru çıkıyor değil.
Bir Türk, bir İngiliz’le ağız telaşı yapmış, sonradan da bizim okkalı küfrümüzü İngilize savurmaktan da geri kalmamış.
İngiliz, tek tük İngilizce bilen Türklerden, kavga ettiği Türk’ün sözlerinin ne anlama geldiğini sormuş. Anasına küfrettiğini öğrenince, bunun mümkün olmayacağını söylemiş. Annesi Londra’da, bu Türk onun adresini bilmiyor. Londra’ya gideceği de mümkün görünmüyor.
İnat edip te kalkıp Londra’ya gitmiş olsa, hatta adresi de bulmuş bile olsa; annesinin bu insanla bir yatağa girip girmeyeceği de şüphelidir. Binaenaleyh, Türk’ün annesi için söylediği küfrün olmayacağı görülüyor.
İşte buna benzer bir şey de, bizim Güneydoğu illerimizin birinde cereyan ediyor. Törelerine pek bağlı olan bu yöremizin bazı aileleri, kızlarının kendi kendilerine koca bulmalarını istemezler. Bu sorunu bir haysiyet sorunu yaparlar.
İsveçli bir delikanlı ile arayı uydurarak birlikte İsveç’e giden kızımız, İsveç’te, sevgilisi ile evleniyor. Akıllarısıra, babası veya kardeşlerinden birisinin, Güneydoğu’dan kalkıp İsveç’e kadar gelmesi, gelse bile bunları bulması mümkün değil. Bunlar da, mutlu olarak, töre cinayetinden uzak ublunarak hayatlarına devam edeceklerdir. Demek oluyor ki, İsveçli delikanlı ile bizim kız, İngiliz’in düşünce tarzına düştüler. Güneydoğumuz nere, İsveç nere? Geceleriyle gündüzleri bile birbiriyle uygunluk göstermiyor.
İş böyle kalmıyor. Baba, yani kızın özbabası, evden çıktığı gibi İsveç’in yolunu tuuyor. Kızın ve İsveçli damadının evini buluyor ve kızını, öz kızını öldürüyor. Kendisine göre baba böyle olmalıdır. Uçkura bağlı namus anlayışı, böyle temizlenmelidir.
Şunu tekrar etmeliyim; bir eski yazımızda da işaret etmiştik ki, töre cinayeti bizim bir kesim halkımızın zengin veya lider takımının adedi bulunuyor. Ama, memleket ve millet sorun olunca, kurunun yanında yaş da yanıyor. Töre öldürme olayının Türklere ait bir vahşet olduğu söyleniyor. Türkmenlerde bu olayların küslüğü altı ayı geçmez. Altı ay sonra, araya insanlar girer ve söz dinlememiş kızla anne ve babası ve de dolayısiyle evde bulunan ötekiler barıştırılır. Türkmen adetinde, kızın sorumluluğu erkek kardeşlerine ait değildir.
Şimdi, bir de benim bildiği bir Fransız vakasını size anlatayım:
İhtisas yaptığım Lyon Üniversite Hastanesinde yaşlıca bir hastanın müşahedesini alıyordum. Gereken soruların cevabını aldıktan sonra, çocuklarının olup olmadığını sordum. Adam ağlamaya başladı. Sükunet buldu diyemem ama, hıçkırıkları dindikten sonra anlattı ki, bir yetişkin kızı, ağır vasıta şoförü olan sevgilisi ile seyahat ederken hamile kalmış. Babasına bu sorunu intikal ettirmeden, gebelikten kurtulmak istemişler. Başarılı olmayınca da, kanamadan kız ölmüş.
Yaşlı adam diyor ki, “Haberim olmadı. Haberim olsa, yavrumun böyle işe teşebbüs etmesine izin verir mi idim?”
Aradaki farkı bilmem ki farkediyor musunuz. Bizimki Güneydoğu’dan İsveç’teki kızını bulup öldürüyor ve böylece namusunu temizliyor. Bunu yaparken, baba olduğunu bu kızın kendisinin kızı olduğunu aklına getirmiyor.
Fransız yaşlı hasta ise, “Haberim olsa, yavrumun bu gebeliğe son vermesine izin verir mi idim?” diyor. Bu da bir insan ve baba.
Hiçbir inanç, suç ne cins olursa olsun, insanların öldürülmesine izin vermemiştir. İnançların izin vermemiş olduğu bir fiili, törelerin vermeye kalkması ise, biraz akıl sahibi olanlar için düşünülemez.
Ayrıca, bu töre cinayetlerinden pişman oldum diyenlere de şimdiye kadar rastlamadık. Demek ki, bu insanlar, kızlarını anlaşılmaz bir kin duygusu içinde öldürdükten sonra, toplum içinde açık alınla gezebilmektedirler. Kendilerine göre erkek insanlardır ve yine kendilerine göre, namuslarını temizlemişlerdir. Halbuki, ergin yaşa geldikten sonra, her toplumda insanlar, erkekler veya kadınlar, kendi namuslarından kendileri sorumludurlar.
Bunlardan nasıl kurtulacağımızı düşünmez misiniz? Hiç şüphe yok eğitimle. İnsanları adam eden eğitimdir... Eğitimsiz insanların, iyi bir inanç sahibi olmaları da düşünülemez...
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
