Hayatının baharında hayallere
Bembeyaz duvaklara ne oldu
Paramparça edilen umutlar tükendi bitti yok oldu
İnsanlara ne oldu, insanlığa ne oldu…
Halayda sallanan mendiller, yaşla soldu…
Hayat hep vurdu bir yerden
Hiç bitmeyecekmiş gibi yeniden
Anadan, babadan, dosttan uzaklara savrulduk
Dili zehir, vicdanı kör zalimlerin pençesinde
Ezildi yürek, kor oldu…
Bebeği anasından,
Dalını gövdesinden ayırdılar ağacın
Sonra gövdeyi yerinden…
Yeşermesin diye yeniden bir de üzerine beton döktüler
Kalleşçe vurdular sırtımızdan
Yürekler ağır yaralı, çaresizliğe mahpus
Eşini, bebeğini, sevgilisini yitirmiş bir kuş gibi kafeste
Şakımalar sustu,
Şarkılar sustu,
Kelimeler sustu,
Sorgu suali, hesabı defteri bıraktım başka bir güne çünkü yoruldum
Kalbim karanlıkta şimdi dinlenişte
Anlamıyorum hayatı sürekli direnişte…
(18 Mart 2016)

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner251