Bu yazıya; “Dünyaya ne denli büyük insanlar gelmişse, halen de var ise, tüm bunlar bir annenin eseridir” diye başladım, her zamanki gibi başlıklar altında işlemeye çalıştım.

Anne deyince ne anlıyoruz?

Çocuğu olan her kadın, bir annedir. Eş anlamlısı ise valide ile anadır.

Kadın deyince ne anlıyoruz?

İnsanlarda dişi hücreye sahip olanlara kadın denri. Eşanlamlısı bayandır.

Çocuk deyince ne anlıyoruz?

Çocuk; anne ile babanın anlaşarak kurdukları ailede onların yavrularına verilen isimdir. Doğan yavru erkek hücre sahibiyse oğlan, dişi hücre sahibiyse kız adını alır. Bir çocuğun oğlan ya da kız olması anne ile babanın 7 göbek soyundan gelen genlere bağlıdır.

Çocuğun hayata bakış açısı:

Her çocuk bir ana kuzusudur. Çevresindeki her şeye kendisine göre bakar. Herkesten, en çok da annesinden yardım beler. Çünkü onu karnında taşıyıp, besleyen, dünyaya getiren odur.

Anne ise; tüm bunlrı annelik duygusu ile bir karşılık beklemeden içtenlikle yapar. Yaşamında bir noktaya kadar sabreder. Ömrünün son günlerinde evinde, yatağındayken haber verilerek gelen oğlunu yine içtenlikle kucaklar, Yatağında şöyle bir doğrulur, konuşmaya başlar.

Bu örnek Anadolu’dan verilmiştir:

-Yavrum, biricik oğlum. Ölmeden, dünya gözüyle seni gördüm. Gel seni bir içtenlikle kucaklayayım. Kokunu alayım.

-Oğlum, seni 9 ay 10 gün karnımda taşıdım.

-Seni karnımda kanımla besledim.

-Sabahlara kadar senin başında beklediklerim de oldu.

-Bana verdiğin yorgunlukları da unuttum.

-Beslenmende, ev ödevlerinde sana yardım da ettim.

-Seni, dünya gözüyle gördüm. Allahıma binlerce şükür.

-Yavrum, şu an sen maddi alemdesin. Ben annendim, bana düşenleri yaptım. Hakkımı da helal ettim oğlum, er. Oğlan söz alır:

-Anne, seni çok seviyorum. Çok özür dilerim! der.

Kaynakça: Osmancık gazees, BİR/Köylü-Aydın-Batılı Hasan Sinan Cem’den.

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol